De stroom van het leven

Vorige week was ik getuige van een vechtpartij in de stad tussen vijf jongens van een jaar of achttien. Het was vier tegen één en het ging er hard aan toe. ‘Ho, ho! Anderhalve meter!’ schoot er door mijn hoofd, maar die gedachte loste snel op. Ik fietste erlangs en bleef verderop staan kijken, zodat ik de eenling zo nodig kon helpen wanneer de anderen weg waren. Een vrouw tikte fel tegen haar raam terwijl ze toekeek, maar daar reageerden de jongens niet op.

De witte en de zwarte wolf

Mijn goede vriend J. vroeg me om iets te schrijven over positiviteit versus negativiteit. Hij verwees daarbij naar een oud verhaal over de witte en de zwarte wolf: Een groepje Cherokee-kinderen zit tegenover hun grootvader. Er was ruzie geweest tussen twee volwassenen, en de oude man had tussen hen bemiddeld. De kinderen zijn nieuwsgierig wat opa erover te vertellen heeft.‘Opa, waarom maken grote mensen ruzie?’ vraagt een van hen.‘Nou,’ antwoordt de oude man, ‘in onze borstkas wonen twee wolven, en vaak vechten ze met elkaar.’‘Ook in mijn borstkas?’ vraagt een ander kind.‘En in die van u?’…

Geen millimeter verschil

Ik las laatst een boekje over advaita van Daan Goedhart (titel: Advaita of directe werkelijkheid?), waarin hij zegt: ‘Ik en mijn leven zijn één’. Dat vind ik zó raak gezegd. ‘Ik’ en ‘mijn leven’ zijn twee begrippen voor precies hetzelfde. Geen millimeter verschil.Wauw, laat dat eens tot je doordringen. Er is hier niet iemand die dit leven leidt, of die als een soort regisseur een succes van zijn leven kan maken en er zelf dus een beetje buiten staat. Nee, ik gebeur helemaal vanzelf. Zoals alles helemaal vanzelf gebeurt!

Laat de rust toe

Als er in de natuur ergens te veel van is, gebeurt er vroeg of laat iets waardoor de situatie verandert. De natuur lijkt altijd te streven naar evenwicht. Zijn er bijvoorbeeld veel mensen en/of dieren bij elkaar, dan ontstaat er vanzelf een virus. Wanneer zo’n virus toeslaat en mensen zich ertegen proberen te beschermen door binnenshuis te blijven, ontstaat er veel van iets anders: vrije tijd. Te veel vrije tijd kan verveling veroorzaken. Ver-veel-ing.

De dood… werkelijkheid of illusie?

Als mens kun je nóg zo je best doen om je leven onder controle te hebben, voor je het weet schopt zo’n onzichtbaar virus de boel wereldwijd in de war. Frustrerend, maar wat een kans ook! Wat een kans om te gaan zien dat controle niet echt mogelijk is, en dat we beter kunnen toegeven dat we zomaar ziek kunnen worden en dood kunnen gaan. De dood is misschien niet echt een favoriet gespreksonderwerp op feestjes, maar hoort bij het leven en overkomt ons vroeg of laat allemaal. Het leven van dit lichaam begon een keer…

‘Een stofje in de kosmos’

‘Als ik mediteer, lukt het me meestal om mezelf weg te denken. Ik besef dan dat ik niet meer ben dan een stofje in de oneindige kosmos,’ zei de vrouw. Ik zat naast haar tijdens een feestje, en het gesprek ging van de hak op de tak. Ik vroeg haar: ‘Erváár je het ook zo? Of bedénk je dat vooral?’ Haar antwoord kwam niet uit de verf, want er waren alweer anderen die het over andere dingen wilden hebben.

Doorlopende voorstelling

Vannacht werden in Los Angeles de Oscars uitgereikt. Voor mij als filmfanaat een goede aanleiding voor een blog. In de bioscoop beschouw je jezelf gewoonlijk als toeschouwer van de film. Jij zit immers relaxed op je stoel te kijken naar alle dramatiek op het doek. Tegelijk ben je toeschouwer van de rode rugleuningen en de achterhoofden voor je en van het groene lampje boven de nooduitgang. Maar als je beter kijkt, zie je dat ook jouw lichaam deel van het zichtbare geheel uitmaakt. Kijk maar eens goed, want zo is het altijd – ook hier en…

Het is niet erg

Vanmorgen werd ik wakker met een mistroostig gevoel, vermengd met lichte zelfkritiek. Wat er de oorzaak van was, weet ik niet. Misschien kwam het door een droom die ik me niet meer herinnerde. Misschien kwam het ook een beetje omdat ik gisteren niet boos ben geworden op een man die voordrong in de supermarkt, terwijl ik me er wel boos over voelde. Dat zou in ieder geval de zelfkritiek kunnen verklaren: ‘Wat een slappeling ben ik toch, dat ik niet voor mezelf opkwam,’ is de bijbehorende gedachte. De stemmetjes in ons hoofd klinken vaak onaardig, maar…

Vergeet de woorden

We vergelijken onszelf vaak met anderen. Meestal met mensen die we bewonderen of voor wie we groot respect hebben. Het idee dat we niet goed genoeg zijn of het niet goed genoeg doen, wordt daardoor vaak juist nog versterkt. Als we de moed dan niet al opgeven, gaan we proberen onszelf te verbeteren en leggen de lat hoger en hoger. Mister Burn-out staat ons om de hoek al op te wachten…

Kindbewustzijn vs. volwassen bewustzijn

Soms voel je je een hele tijd niet happy. Dagenlang is het alsof er een grijze mist rond je ziel hangt. Misschien ervaar je een vage pijn in je borst of buik, of je voelt dat het huilen je nader staat dan het lachen. En je kunt er niet de vinger op leggen waar dat gevoel vandaan komt. Als iemand je vraagt hoe het met je gaat, zeg je ‘Goed!’ omdat je denkt dat dat het juiste antwoord hoort te zijn. Maar je voelt meteen in je lichaam dat je jokt. Want je ontkent het sombere…