De witte en de zwarte wolf

Mijn goede vriend J. vroeg me om iets te schrijven over positiviteit versus negativiteit. Hij verwees daarbij naar een oud verhaal over de witte en de zwarte wolf:

Een groepje Cherokee-kinderen zit tegenover hun grootvader. Er was ruzie geweest tussen twee volwassenen, en de oude man had tussen hen bemiddeld. De kinderen zijn nieuwsgierig wat opa erover te vertellen heeft.
‘Opa, waarom maken grote mensen ruzie?’ vraagt een van hen.
‘Nou,’ antwoordt de oude man, ‘in onze borstkas wonen twee wolven, en vaak vechten ze met elkaar.’
‘Ook in mijn borstkas?’ vraagt een ander kind.
‘En in die van u?’ vraagt een derde.
Opa knikt. ‘Ja, ook in jullie en in mij leven twee wolven. Een witte en een zwarte wolf. De zwarte wolf zit vol angst, woede, jaloezie, hebzucht en trots. De witte wolf is vervuld van vrede, liefde, moed, nederigheid en compassie.’
‘Welke wolf zal er winnen?’ vraagt het jongste kind met grote, nieuwsgierige ogen.
Opa glimlacht even en zegt: ‘De wolf die je voedt, zal winnen.’

In spirituele kringen is de neiging groot om uit dit verhaal te concluderen: ‘De witte wolf staat voor positieve gevoelens, en de zwarte voor negatieve. Ik moet proberen de witte wolf te voeden, want dan leef ik vanuit liefde en dat is goed voor mij én voor de wereld. Dus positief denken, positief leven. De witte wolf moet winnen!’

Maar dan vergeten we dat we de splitsing in positieve en negatieve gevoelens zelf hebben bedacht en dat die misschien niet zo vruchtbaar is. Want wat gebeurt er als we de zwarte wolf in ons afkeuren en laten verhongeren? Is dat niet ook de wolf van onze grenzen aangeven, en van onze wilskracht: ‘dit wel, dat niet’? We hebben de zwarte wolf nodig wanneer de situatie erom vraagt dat we voor onszelf of voor een ander opkomen. Als je een huis in brand ziet staan en je weet niet of er mensen binnen zijn, zeg je ook niet: ‘Ach, alles is helemaal goed, ik hoef er alleen maar met zachtheid naar te kijken.’

Hoe zou het zijn om beide wolven te voeden met liefde, aandacht en respect? Dus met de ogen van de witte wolf naar beide wolven te kijken? Dat is wat het Cherokee-verhaal wil zeggen, denk ik: kijk in elke situatie opnieuw welke wolf er op dat moment nodig is en laat die wolf winnen. Dan stopt het innerlijke gevecht en ontstaat er rust in ons hart. Zo kunnen we in vrede leven met onszelf en onze omgeving. Soms is de zwarte wolf daar behulpzaam bij, omdat er eerst doortastend orde op zaken moet worden gesteld.

Als we alle gevoelens toelaten die opkomen en ze niet onderdrukken, voeden we beide wolven met liefdevolle aandacht. De etiketten ‘positief’ en ‘negatief’ kunnen er dan af. Als we boos zijn, is het belangrijk om dat gevoel gewoon te voelen. Soms is er hier en nu een handeling nodig, vaker is het een gevoel dat niets met de directe werkelijkheid te maken heeft. Maar ontken het gevoel niet en laat het waar zijn, bal je vuisten, blijf erbij met je aandacht. Voed het gevoel met aandacht totdat de zwarte wolf in je ontspant. Die ontspanning komt vanzelf, want dat is je natuurlijke staat. Je handen zijn van nature ontspannen en niet tot vuisten gebald. Zolang je de zwarte wolf probeert te ontkennen, zal er spanning in je lichaam voelbaar blijven.

Door je gevoel te voelen tot het oplost, keer je steeds terug naar de natuurlijke staat waarin je bent geboren. Als baby was je niet negatief. Innerlijke spanningen ontstonden later pas, vanuit het idee dat de wereld een slechte plek is voor jou, of dat het anders zou moeten zijn dan het is. Baby’s zijn van nature met wat is. Ze lachen, ze huilen, al naar gelang de situatie in ze oproept. Net als wolven.

2 Comments

  • Hilde

    10 mei 2020 at 16:44

    Lieve Han,

    Een mooie uitleg die ook mij aanspreekt.
    Ik zeg tegen mijn cliënten bij de anamnese altijd, dat er geen slechte of goede eigenschappen bestaan.
    Het hangt van de situatie af.
    Woede, bijvoorbeeld, is gewoon een energie.
    Zoals jij al beschrijft, als die er mag zijn, hoef je het niet weg te zetten als slecht.

    Dank voor je verhalen en uitleg xxx

    Beantwoorden
    • Han van Eijk

      13 mei 2020 at 10:26

      Lieve Hilde,
      Dank je wel voor je reactie op mijn blog.
      Ja, ‘goed’ en ‘slecht’ is niets anders dan een oordeel, een bedenksel vanuit verzet.
      Dat mogen we dus loslaten.
      Woede is gewoon energie die er op dat moment is, en waar het plakkertje ‘woede’ misschien niet eens bij nodig is.
      Als we elk gevoel – prettig of onprettig – toelaten en het helemaal ervaren, kan er iets ontspannen.
      De spanning ontstaat pas als we ons verzetten tegen een gevoel.
      Wanneer ik me gespannen voel en niet goed snap waar dat vandaan komt, ga ik zitten op een rustige plek en de energie voelen die ik kennelijk probeerde weg te duwen.
      Meestal voel ik die energie in mijn hart- of buikstreek.
      Daar ga ik dan naartoe met liefdevolle aandacht, ik adem er doorheen zónder het gevoel ‘weg te wensen’.
      Ik ontferm me juist over het gevoel, als over een klein kind.
      En dat huilende of boze kind reageert meestal op die aandacht door stil te worden en zich veilig te weten bij mij.
      En als het blijft jengelen, zit er vaak een ander gevoel ónder dat eerst aandacht verdient.
      Een ander kind dus dat eerst aandacht nodig heeft, om in de beeldspraak te blijven.

      Echt heel fijn om op deze manier mijn eigen vader en moeder tegelijk te zijn!

      Liefs van Han

      Beantwoorden

Geef een reactie