Nieuwe ogen

Ik besluit de laatste tijd vaak dat ik dood ben. Dan wandel ik bijvoorbeeld door een park, en dan doe ik alsof Han al lang geleden is overleden. Morsdood, niets meer van over. Er is dan nog steeds kijken en ervaren, maar niet door Han. Want die is er domweg niet meer. Ik merk dan steeds hoe ontspannend dat is. Spanningen die er waren in mijn lichaam, verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het waarnemen is direct veel helderder, en het leven licht en vrij. Het hoofd is leeg en het ervaren is vol, want de ‘ik’ die ik dacht te zijn staat er niet meer tussen.

Dat is een verfrissende ervaring. Ik kan het iedereen aanraden. Je kunt het nu al doen, gewoon thuis of waar je ook maar bent terwijl je dit leest. Kijk met nieuwe ogen om je heen. Vergeet voor even je complete levensverhaal, inclusief alles wat je gelooft te moeten doen of juist te moeten voorkomen. Vergeet het verhaal en leef in de echte wereld van nu. Verleden is illusie, toekomst is illusie. Alleen het nu is echt. Er zal nooit een moment bestaan dat kan worden aangeduid met ‘verleden’ of ‘toekomst’. Er is altijd alleen ‘nu’. De rest is gedachte, fantasie.

Dus sterf! Sterf voordat je sterft, neem afscheid van het ego-ik. Vergeet jezelf. Daarmee valt alles weg waaraan je zo gehecht was: je pogingen om de boel onder controle te hebben, je angst voor de toekomst en je weerstand tegen die angst, het knagende gevoel dat je iets mist, je frustraties om wat er allemaal nog niet loopt in je leven… het valt allemaal weg zodra je jezelf overgeeft aan dit moment. Vreugde en spontaniteit blijven over, een kinderlijk soort levenslust. Je kunt gewoon doen waar je zin in hebt. Niets hoeft, alles mag.

Dieren doen het ook, en kleine kinderen, maar dat gaat instinctief. Zij hebben niet het idee een persoon te zijn die moet zien te overleven in een gevaarlijke wereld. Dus voor hen is de wereld niet gevaarlijk. Voor hen is de wereld juist uitnodigend, en ze storten zich met huid en haar in het volle leven, het volle ervaren. Maar wij volwassenen hebben de neiging ons terug te houden, er maar half in te gaan, want stél toch eens dat het mis gaat…

Misschien vind je het een eng idee om je zo helemaal over te geven aan dit onbevattelijke, steeds veranderende heden. Geen nood: je kunt elk moment terug naar het bestaan als ego. Je hoeft maar aan het ‘ik’ te denken dat je al zo lang denkt te zijn, en húp, het lijkt er weer te zijn. Maar het is fake, en veroorzaakt lijden.

Daarom deze uitnodiging om te sterven voordat je sterft. Als jij je ideeën over wat er allemaal mis zou kunnen gaan voor een moment loslaat, en je helemaal stort in het leven op dit moment, ervaar je die uitnodiging van het zijn. Wedden dat je eigenlijk helemaal niet meer terug wilt naar het leven vanuit ego? Dus doe of je er niet meer bent, vergeet jezelf! Sterf!

Geef een reactie