Wie kijkt?

Als je om je heen kijkt, gewoon op de plek waar je nu bent, wie of wat kijkt er dan eigenlijk? Dat is vast geen vraag die je jezelf dagelijks stelt. Toch kan het antwoord tot veel ontspanning leiden. We denken immers maar al te vaak dat degene die kijkt iemand is die aan allerlei verwachtingen moet voldoen en de boel onder controle moet houden omdat het anders niet goed gaat. Een stressvol leven is het gevolg.

Op die momenten kijken we indirect naar onszelf. Alsof we van buitenaf naar onszelf kijken. We denken dan die figuur te zijn die we ’s morgens de spiegel zien, of die we kennen van een foto. Door hier een plaatje van ‘onszelf’ te projecteren, hebben we het idee dat we iemand zijn. Iemand met een gezicht, en met een begrenzing van onszelf, net zoals we anderen zien. Maar wanneer we rechtstreeks kijken naar wat we zien, zou het ons zomaar kunnen opvallen dat er hier niet echt iemand te vinden is die kijkt.

Kijk maar eens om je heen terwijl je doet alsof je nog nooit een foto van jezelf hebt gezien of in de spiegel hebt gekeken, en dus geen idee hebt hoe je eruitziet. Echt on-middellijk, zonder middelen. Dan is er alleen kijken. Direct vanuit jezelf. Fris en onbevangen. Je ziet de objecten, inclusief deze handen en andere delen van dit lichaam dat je meestal ‘jij’ noemt. Maar als je alle interpretaties en ideeën over jezelf loslaat en alleen maar kijkt, wie is dan degene die kijkt? Is daar eigenlijk wel een zinnig woord over te zeggen?

Zelf zie ik dan dat ik bewuste ruimte ben waarin alles verschijnt. Ik ben de ruimte voor wat ik zie, inclusief ‘mijn’ gedachten, ‘mijn’ verlangens, ‘mijn’ handelingen. Ik zie het allemaal gewoon gebeuren zoals het gebeurt, en het hoeft niet anders te zijn dan het is. Dat is heel ontspannend, want ik hoef niet meer steeds een veilige plek voor mezelf te bevechten in de wereld. Die plek bén ik. Hier ben ik altijd thuis. Wat een rust!

Geef een reactie