Doorlopende voorstelling

Vannacht werden in Los Angeles de Oscars uitgereikt. Voor mij als filmfanaat een goede aanleiding voor een blog. In de bioscoop beschouw je jezelf gewoonlijk als toeschouwer van de film. Jij zit immers relaxed op je stoel te kijken naar alle dramatiek op het doek. Tegelijk ben je toeschouwer van de rode rugleuningen en de achterhoofden voor je en van het groene lampje boven de nooduitgang. Maar als je beter kijkt, zie je dat ook jouw lichaam deel van het zichtbare geheel uitmaakt. Kijk maar eens goed, want zo is het altijd – ook hier en…

Het is niet erg

Vanmorgen werd ik wakker met een mistroostig gevoel, vermengd met lichte zelfkritiek. Wat er de oorzaak van was, weet ik niet. Misschien kwam het door een droom die ik me niet meer herinnerde. Misschien kwam het ook een beetje omdat ik gisteren niet boos ben geworden op een man die voordrong in de supermarkt, terwijl ik me er wel boos over voelde. Dat zou in ieder geval de zelfkritiek kunnen verklaren: ‘Wat een slappeling ben ik toch, dat ik niet voor mezelf opkwam,’ is de bijbehorende gedachte. De stemmetjes in ons hoofd klinken vaak onaardig, maar…

Vergeet de woorden

We vergelijken onszelf vaak met anderen. Meestal met mensen die we bewonderen of voor wie we groot respect hebben. Het idee dat we niet goed genoeg zijn of het niet goed genoeg doen, wordt daardoor vaak juist nog versterkt. Als we de moed dan niet al opgeven, gaan we proberen onszelf te verbeteren en leggen de lat hoger en hoger. Mister Burn-out staat ons om de hoek al op te wachten…

Kindbewustzijn vs. volwassen bewustzijn

Soms voel je je een hele tijd niet happy. Dagenlang is het alsof er een grijze mist rond je ziel hangt. Misschien ervaar je een vage pijn in je borst of buik, of je voelt dat het huilen je nader staat dan het lachen. En je kunt er niet de vinger op leggen waar dat gevoel vandaan komt. Als iemand je vraagt hoe het met je gaat, zeg je ‘Goed!’ omdat je denkt dat dat het juiste antwoord hoort te zijn. Maar je voelt meteen in je lichaam dat je jokt. Want je ontkent het sombere…

Eén in Liefde

Halverwege november maakte de jongste zoon van mijn broer, mijn neef V, een einde aan zijn leven. Hij was 22 jaar. Hij had te veel pijn, zowel lichamelijk als geestelijk, en zag helaas maar één uitweg. Hij nam letterlijk een sprong naar de bevrijding van zijn lijden. Tijdens de uitvaartplechtigheid heb ik een toespraak gehouden, en daarvan is onderstaande tekst een fragment dat ik graag wil delen.

Belevenis

De wetenschap heeft objectiviteit als uitgangspunt. Maar objecten danken hun bestaan aan de subjectieve waarneming. Onze wereld is totaal subjectief. Ik hielp onlangs een scholier bij het maken van huiswerk voor biologie. De werking van het oog werd uitgelegd. In het boek werd gesuggereerd dat het oog een beeld opvangt van een echt, objectief bestaand huis. Alsof vorm en kleur van een huis ook zouden kunnen bestaan zónder te worden waargenomen.

Het ei

Graag deel ik met jullie het prachtige verhaal The Egg van Andy Weir, dat ik heb vertaald. – • – • – • – • – • – • – • – • – Je was op weg naar huis toen je doodging. Het was een verkeersongeluk. Niets bijzonders, maar toch fataal. Je liet een vrouw en twee kinderen achter. Het was een pijnloze dood. Het ambulancepersoneel heeft nog zijn best gedaan om je te redden, maar tevergeefs. Je lichaam was zo zwaar beschadigd dat dit beter was, geloof me.

Liefdevolle aanwezigheid

We denken soms – of vaak – dat we er moeite voor moeten doen om ons met andere mensen verbonden te voelen. Daardoor voelen we ons eenzaam of denken we tekort te schieten. We zien dan niet dat we altijd al verbonden zijn en helemaal niet los kúnnen staan van onze omgeving.

Angst en verlangen

‘Tegenover elk verlangen staat een even grote angst.’ Deze wijze woorden hoor ik rond 2005 van mijn tantra-docent. Verontwaardigd zit mijn cliënt tegenover me. Hij roept: ‘Maar iedereen wil toch gewoon een leuk leven? Ik wel in elk geval! De dingen die niet fijn voelen die willen we toch gewoon niet? Dat is toch normaal?’ Ik vraag hem waarom hij naar mij toe is gekomen. ‘Ja,’ zegt hij, ‘omdat ik me gewoon niet gelukkig voel. Niet altijd tenminste.’ Het verlangen van mijn cliënt is om zich altijd heppie-de-peppie te voelen. Veel mensen willen dat. De realisering…

Word je ideale vader of moeder

Nadat ik met mijn cliënt een korte meditatie had gedaan, zat ze heerlijk ontspannen op haar stoel. Ik vroeg: ‘Hoe voel je je nu?’ Ze keek me aan en begon hartstochtelijk te huilen.