Tegenstellingen

Tijdens mijn vakantie even geen blogtekst. In plaats daarvan heb ik een keuze gemaakt uit de ‘tegeltjes’ die ik de afgelopen twee jaar op LinkedIn, Facebook en Instagram heb geplaatst. Ze bevatten vaak tegenstellingen, zoals je zult zien. Laat de teksten eens door je heen stromen, ga er vooral niet op kauwen. Voel wat ze met je doen. Misschien word je door een tekst geraakt, laat dat dan vooral gebeuren. Sta jezelf toe geraakt te worden, ook al weet je niet wát er precies wordt geraakt. Ik wens je heerlijke zomerse weken toe, waarin je geniet…

Zorgeloos

‘Als ik me zorgeloos voel, lijkt het alsof ik me erbij neerleg dat ik geen vriend heb,’ zei ze na een lange stilte. Een week geleden, tijdens het intake-gesprek, had ze huilend verteld dat ze het helemaal zat was om somber en tobbend door het leven te gaan. Ze zou ontspannen willen zijn, sprankelend van levenslust, net als haar vriendinnen die allemaal wél een relatie hebben. En nu concludeerde ze dat ze zich niet zorgeloos mag voelen.

Nu is alles

Van de week liep ik door het bos met een hoofd vol gedachten over hoe het allemaal verder moet. Met mij… Met de wereld… Ik had geen aandacht voor de krachtige geur van de dennenbomen, ik zag niet hoe sprookjesachtig de zonnestralen door de takken schenen. Toen ik dat besefte en het jammer vond dat ik niet aan het genieten was, kwam opeens weer de simpele waarheid in me op: er is alleen nu. Ik keek om me heen en kon het beamen: dit is het enige. De rest is gedachte.

Hier en nu is het paradijs

Onlangs had ik een nachtelijke paniekaanval. Sinds een nare ervaring met ayahuasca, een paar jaar geleden, heb ik die vaker. Tijdens zo’n aanval ervaar ik een grote angst voor de dood, omdat ik mezelf dan eeuwig in een oneindige donkerte zie ronddwalen. In totale eenzaamheid, omdat er niemand ander is om me te helpen. Kortom: de hel. Maar opeens hoorde ik een stemmetje dat zei: ‘Blijf hier en nu, en zie dat het oké is.’

Intieme beleving

Een in wit en blauw ingepakte GGD-medewerker steekt een lange wattenstaaf achterin mijn keel. Van schrik trek ik mijn hoofd terug, daardoor moet het nog een keer. Ik laat een corona-test afnemen, omdat ik al ruim een week lichte verkoudheidsverschijnselen heb en binnenkort naar mijn moeders 81ste verjaardag wil. Het nare gevoel in mijn keel doet me kokhalzen, en wat me daarbij opvalt is de intimiteit van het gevoel. Mensen om me heen ondergaan dezelfde behandeling, en dat doet me niets. Achteraf bedenk ik me hoe gek dat eigenlijk is: een aantal mensen voelt ongeveer hetzelfde,…

Waar focus je op?

Ik liep met vriend D door de landerijen bij Leusden. De zomer stond op doorbreken en leverde schitterende plaatjes op. Terwijl ik genoot, trok D een somber gezicht. Toen ik hem vroeg wat eraan schortte, wees hij naar de slootkant en zei: ‘Zie je dat echt niet? Moet je kijken! Daar, wéér een blikje. En verderop ligt ook weer wat, een leeg sigarettenpakje volgens mij. Dat mensen zoiets doen, ongelooflijk!’ Hij zei nog een paar dingen, die ik hier maar niet zal herhalen. Het verschil tussen D en mij is niet dat we in verschillende werelden…

De stroom van het leven

Vorige week was ik getuige van een vechtpartij in de stad tussen vijf jongens van een jaar of achttien. Het was vier tegen één en het ging er hard aan toe. ‘Ho, ho! Anderhalve meter!’ schoot er door mijn hoofd, maar die gedachte loste snel op. Ik fietste erlangs en bleef verderop staan kijken, zodat ik de eenling zo nodig kon helpen wanneer de anderen weg waren. Een vrouw tikte fel tegen haar raam terwijl ze toekeek, maar daar reageerden de jongens niet op.

De witte en de zwarte wolf

Mijn goede vriend J. vroeg me om iets te schrijven over positiviteit versus negativiteit. Hij verwees daarbij naar een oud verhaal over de witte en de zwarte wolf: Een groepje Cherokee-kinderen zit tegenover hun grootvader. Er was ruzie geweest tussen twee volwassenen, en de oude man had tussen hen bemiddeld. De kinderen zijn nieuwsgierig wat opa erover te vertellen heeft.‘Opa, waarom maken grote mensen ruzie?’ vraagt een van hen.‘Nou,’ antwoordt de oude man, ‘in onze borstkas wonen twee wolven, en vaak vechten ze met elkaar.’‘Ook in mijn borstkas?’ vraagt een ander kind.‘En in die van u?’…

Geen millimeter verschil

Ik las laatst een boekje over advaita van Daan Goedhart (titel: Advaita of directe werkelijkheid?), waarin hij zegt: ‘Ik en mijn leven zijn één’. Dat vind ik zó raak gezegd. ‘Ik’ en ‘mijn leven’ zijn twee begrippen voor precies hetzelfde. Geen millimeter verschil.Wauw, laat dat eens tot je doordringen. Er is hier niet iemand die dit leven leidt, of die als een soort regisseur een succes van zijn leven kan maken en er zelf dus een beetje buiten staat. Nee, ik gebeur helemaal vanzelf. Zoals alles helemaal vanzelf gebeurt!

Laat de rust toe

Als er in de natuur ergens te veel van is, gebeurt er vroeg of laat iets waardoor de situatie verandert. De natuur lijkt altijd te streven naar evenwicht. Zijn er bijvoorbeeld veel mensen en/of dieren bij elkaar, dan ontstaat er vanzelf een virus. Wanneer zo’n virus toeslaat en mensen zich ertegen proberen te beschermen door binnenshuis te blijven, ontstaat er veel van iets anders: vrije tijd. Te veel vrije tijd kan verveling veroorzaken. Ver-veel-ing.